Müqəddəs və mübarək sentyabr 

Müqəddəs və mübarək sentyabr 

2020-ci il 27 sentyabr yaddaşımıza həkk olunan şərəfli tarixdir. Yaxşı xatırlayıram, iki gün idi anamla bacım Bakıda bizdə idilər. Çox çətin günlər keçirirdik. Qardaşım Rövşənin (tanıyan hamı ona, həkim deyə müraciət edirdi) qəfil faciəli ölümü hamımızı məhv etmişdi. Bu, elə bir dövr idi ki, anam heç cür özünə yer tapa bilmirdi. Bir sözlə, başını götürüb, bizə gəlmişdi. Burada da qərar tuta bilmirdi. Axşamdan onu aparacaq maşınla danışmağımızı tapşırdı ki, sabah səhər qayıdım evimə. Özünə bağışlaya bilmirdi ki, üç gündür qəbir üstə gedə bilmir. 

Səhəri hamı təlaş içində açdı. Televiziyada yayımlanan hər şeydən qəribəlik sezilirdi, internet də kəsilmişdi. Az keçmədi, hamı o həyacanlı xəbəri eşitdi. 

MÜHARİBƏ BAŞLADI! 

Anam gili yola salanda zarafatla qayıtdım ki, "heç nədən qorxmayın. Ürəkli olun!" Maşına əyləş anamın gözlərindəki kədərə elə bil bir balaca işıq gəlmişdi. Gülümsəməyə çalışaraq qayıtdı ki:

-Erməni qələt eliyir. Nəkarədi ki, ondan qorxaq. 

 İllərdi işğal altında olan torpaqların həsrətini ata-anam da çəkirdi. Hər il, üç ay yayı Kəlbəcər, Laçın yaylaqlarında dincələn anama o yerlər doğma idi. Elə o səbəbdən də, işğal dövründə təkcə bizim evimizə yeddi ailə gəlmişdi Qarabağdan. 

Heç yadımdan çıxmır. 1993-cü il idi. Qardaşım Tibb Universitetində oxuyurdu, mən də Jurnalistika fakültəsinə qəbul olmuşdum. Yay tətili kəndə evimizə gedəndə məəttəl qaldıq. Evimizdə o qədər tanımadığımız insanlar vardı. Atam hamısı haqqında bizi məlumatlandırdı. Bizi də onlara təqdim etdi. Axşam yatmaq vaxtı gələndə anam biz bacı-qardaşa da öz otaqlarında yer saldı. Bildirdi ki, otaqlar hamısı doludur. Biz bir təhər yola gedək, qoy onlar rahat olsun. Həmin insanlar xeyli müddət bizdə qaldılar. Hətta, atamın dostunun oğlu sevdiyi qızı bizə qaçırtmışdı. O çətin günlərdə hamının ovqatına xeyli şənlik qatılmışdı. O qız, bizim evimizdən gəlin köçəndə anam öz balası kimi yola saldı, hədiyyəsini də kəm etmədi. 

Ata-anam çox bağlı idi o yerlərə. 27 sentyabrda müharibənin başladığını biləndə, xeyli sevinmişdilər. Tam əminliklə deyirdilər ki, bu dəfə mütləq alınacaq torpaqlar. Həmin günü rayona yola düşən anamla, bacım axşam kəndə çatdılar. Hansı ki, Bakıdan İmişliyə ən gec halda üç saata çatırsan. Xeyli yorğun olsalar da telefonun o başından sevinc və fərəhqarışıq səslərini eşitmək mənə də ruh verirdi. Yolboyu şahidi olduqlarından ağızdolusu danışırdılar. Anam deyirdi ki, "Ay bala, maşallah olsun, nə qədər tankımız, silahımız var. Erməni dayana bilməz day bizim qabağımızda". 

Hər gün əlaqə saxlayıb, xəbər tuturdum. Deyirdilər, gecələr birbaşqa aləm olur. "Söyündüyümüzdən yata bilmirik. Topun, tüfəngin səsi aydın eşidilir". Elə şövqlə danışırdılar, adam kəndə getmək, onlar müşahidə etdiyini sən də görmək istəyirdin. 

Hər dəqiqə gözümüz televizorun ekranına dikilirdi. Elə ki, ekranın aşağısındakı titr yazılarında oxuyurduq ki, filan saatda Ali Baş Komandan İlham Əliyevin xalqa müraciəti olacaq., özümüzdən asılı olmayaraq həyacanlanırdıq. Bilirdik ki, dövlət başçısı yenə də müjdəli xəbərlər verəcək. 

Televiziyada verilən xəbərlərlə bərabər, internetdən də nəsə öyrənməyə çalışırdıq. 30 illik həsrətin tam sona çatmasına tələsirdik. İnternetin məhdud olduğu həmin müddətdə düz 44 gün biz həyacanla kənar internet qovşağında olan o dovşanı qovduq. O qaçdıqca, biz də arxasınca qaçırdıq elə bil. Təzə xəbərlər eşitmək üçün. 

Noyabr ayının 1-i rayona getdim. Qardaşımın birinci ildönümü idi. Hər gün müjdəli xəbərlərlə yanaşı, şəhid xəbərləri də gəlirdi. Birinci Qarabağ müharibəsində olduğu kimi Vətən müharibəsində də kəndimizdən, rayonumuzdan xeyli şəhid olan var idi. Atam-anam çalışdıqları qədər həmin yas mərasimlərində iştirak edirdilər. Öz dərdlərinə ümumxalq dərdini qatmışdılar. Anam hər gün ağı deyib, qardaşımı ağlayanda, atam təsəlli verirdi. "Bəs o körpələrin, şəhidlərin anaları neyləsin" deyirdi. Kənddə qaldığım günlərdə mən də bir necə şəhid yasında iştirak etdim. Eyni zamanda, şəhid kapitan Əsəd Həsənovun yasında. Qüssə, kədərlə yanaşı, fəxr, qürur hissi keçirirdi insan. Belə oğulların qəhrəmanlığını görəndə. 

Necə deyərlər, bir gözümüz ağalyırdısa, bir gözümüz də gülürdü. Camaat arasında söz gəzirdi ki, bizim əsgər artıq Şuşanı alıb. Çünki, Şuşasız qələbə mümkün deyildi. Ona görə də, hamı bu xəbəri tez eşitmək, Şuşanın, məhz Şuşanın azadlığına sevinmək istəyirdi. 

Xəbərlərdə elan etdilər ki, Ali Baş Komandan İlham Əliyev Fəxri Xiyabandan xalqa müraciət edəcək. Evdə hamı təşvişə düşdü. Dəqiq Şuşa alınıb şüarları səslənməyə başladı. Rəhmətlik atam bildirdi ki, Prezident İlham Əliyev təsdiq etməsə arxayın olmaram. Anam qayıtdı ki, "Seyid Aydının cəddi haqqı Şuşa alınıb. Ürəyimə damıb". Seyid Aydın ağa bizim Sarıxanlı kəndində ən sınanmış seyidlərdəndir. 

Həyacan, sevinc bir-birinə qarışmışdı. Dərdimizi də unutmuşduq. Ekranda Prezident İlham Əliyevi hərbi formada görəndə evə bir sakitlik çökdü. Hamı onun nə deyəcəyini gözləyirdi. Elə bil, bu xəbər min illərin o üzündən gəlirdi. Elə ki, Ali Baş Komandan "Əziz Şuşa, sən azadsan!" dedi, bacımla qeyri-ixtiyarı qışqırıb ayağa qalxdıq. Atam "mən dedim ki, kişinin oğlu təsdiqləməsə, arxayın olan deyiləm". İkinci dəfə idi ki, qardaşım İlqarı ağlayan görürdüm. Birinci dəfə qardaşım Rövşənin cənazəsi qapımızda qoyulanda idi. Onda qardaş itkisinin ağırlığını yaşayırdı. İndi isə itirilmiş torpağın azadlıq sevincini. 

Bu gün 27 sentyabrdır. O müqəddəs savaşın başladığı gündən 6 il keçir. 30 il torpaq itkisinin kədərini yaşadıq. Amma cəmi 44 günə bütün həsrətli yollara işıq salıb, ərazilərimizi azad etdik. 

Yaşasın yenilməz Azərbaycan əsgəri! Var olsun Ali Baş Komandan, Prezident İlham Əliyev! 

Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət eləsin! Dünya durduqca onlara borcluyuq. Bu günkü azad, müstəqil, suveren və öz ərazilərini tam təmin etmiş Azərbaycan dövləti şəhidlərin qanı, canı bahasına bərqərar olub. 

Sentyabrımız mübarək olsun! 

  Ramidə Yaqubqızı.

Həmçinin oxuyun

SEVGİ VƏ HƏYATIN MÜQƏDDƏSLİYİ  

Məcburi Sevginin Qurbanları…

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...