Doğmalıq  - Sevil Gültən yazır...

Maşından düşüb çöl qapıya yaxınlaşan kimi dəyişikliyi hiss etdim... Keçən ay kənddə  olanda həyətin otunu biçdirmişdim. Otbiçən oğlan işini bitirib gedəndə birdən ayaq saxladı, çöl qapının böyründəki boşluğu göstərib dedi:

–Müəllimə, buranı bərkitmək lazımdır.

Çəpərim dəmir şiferdəndir, altına beton tökülüb, ortadan da dəmir profillə bərkidilib. Otbiçənin göstərdiyi yerdə  profil aralanmışdı.

–Qoy bir şey tapıb gətirim, onu bağla. Növbəti dəfə kəndə gələndə düzəltdirərəm,– dedim və  evdən möhkəm ip gətirib ona verdim, o da iplə profili birtəhər bağlayıb bərkitdi...

...İndi həmin ip yox idi, profil məftillə bərkidilmişdi. 

Qapını açanda öz-özümə dedim: “Görəsən kim edib bunu? Otbiçən oğlan?”

Yox, inanmıram...Bəs kim?

Qapını açıb həyətə girdim, zənbillərimi həyətdəki köhnə stolun üstünə qoyub evin qapısını açdım, sonra zənbilləri evə daşıyıb çölə çıxdım ki,  suyu açım...Hər dəfə Bakıya qayıdanda sayğacın yanındakı bütün krantları bağlayırdım...Sayğaca yaxınlaşanda başqa dəyişikilik diqqətimi cəlb etdi.  Heyva ağacının altındakı köhnə, narıncı rəngli əl arabası ağzıaşağı çevrilmişdi. O arabanı da çox vaxt ağzıaşağı çevirirdim. Amma keçən dəfə   unutmuşdum...Arabanı ağzıaşağı çevirməyəndə yağış yağanda içinə dolur, paslanırdı... Görəsən arabanı kim çevirib? Bəlkə özüm çevirmişəm, yadımdan çıxıb...Yox, dəqiq yadımdadır, arabanı çevirməmişdim...Həyətə boylandım, yenə də təəccübləndim. Hər dəfə otu biçdirəndə ya otbiçən ,  ya da başqa fəhlə otu bir yerə toplayırdı. Keçən dəfə otbiçən oğlan başqa yerə tələsirdi deyə biçilmiş ot elə yerdə qalmışdı. Çox deyildi, qonşu kişi biçilən otun bir hissəsini daşıyıb aparmışdı, amma  çox hissəsi qalmışdı. Fikrimdə tutmuşdum ki, bir də kəndə gələndə otu bir yerə toplayım...

Görəsən otu kim toplayıb bir yerə? Ağlıma heç kim gəlmədi...

Və birdən anam yadıma düşdü... Qonşu kənddə işləyirdim. Bəzən, xüsusən də  soyuq, yağışlı  günlərdə işdən evə qayıdanda hələ evə çatmamış evin tüstü bacasından tüstü çıxdığını görərdim. Dərhal bilərdim ki, anam bizdədir.  Köhnə meşoka odun yığıb gətirər, uşaqlar məktəbdən gəlməzdən  əvvəl  peçi qalayar, hazır yemək olmayanda yemək bişirər, çay qaynadardı. Yaz aylarında isə gəlib görərdim ki, həyətdəki əkinlikdədir, əkdiyim  tərəvəzləri sulayır, onların dibini boşaldır, alağını təmizləyirdi.. Qamış çəpərimin  küləkdən əyilmiş yerlərini dikəldir,  yoğun ağacdan dayaq verərdi...

Bəzən işdən gəlib görərdim ki,  bişirdiyi yeməkdən kiçik qazana töküb bizə gətirib. Nə qədər təkid etsəm də özü yeməzdi.

 –Evdə yeyib gəlmişəm, - deyərdi. 

Bir gün sonra anamgilə yolum düşəndə bilərdim ki,  heç evdə də yeməyib, demək olar öz payını bizə gətirib...Hər dəfə təndirdə çörək bişirəndə bizə də iki -üç çörək gətirirdi..

–Kolxozdan mənə verilən buğdanın unundan bişirmişəm. Dəyirmanın pulunu da özüm vermişəm...

Neçə il soyuducumuz olmayıb. Daha doğrusu, soyuducumuz var idi, amma xarab idi, düzəldirmək baha  basa gəlirdi. Yay aylarında bir də görərdim anam  bir neçə butulka soyuq suyu zənbilə yığıb gətirib. Butulkaların içində də buz parçaları.

Evlərə su çəkilməmişdi o vaxtlar. Anam iri çaydanda daş suyu da gətirərdi. Qış günlərində bir də görərdim özünün yun adyalını şala büküb gətirib..

–Ev soyuqdur, uşaqların yorğanının üstündən sərərsən, yerləri isti olar.

....Analı xatirələrimdən ayıldım, yenə də həyətə boylandım. Bir yerə toplanmış ota, ağzıaşağı çevrilmiş əl arabasına baxdım, çöl qapıya yaxınlaşıb məftillə bərkidilmiş  yeri gözdən keçirdim..Birdən yadıma düşdü ki, keçən dəfə gecə yumurtaları qutuya yığanda  bir neçəsi əlimdən yerə düşdü,  balaca, yüngül palaza dağıldı. ( palaz deyəndə ki, uzağı metr yarım olar), palazı yudum, amma yuyulmuş halda evdə qalsaydı nəmişlik iyi gələrdi evdən. Səhər o balaca palazı həyətdəki köhnə dəmir çarpayının üstünə qoydum.  Bakıya çatan kimi kənddə yaşayan qardaşımın gəlininə zəng etdim ki, gəlib onu aparsınlar,(onlarda açar var)  təmiz yuyub özləri istifadə etsinlər. Qardaşımın  gəlini  söz verdi ki, özü gələ bilməsə də uşaqları yollayar, gətirərlər. Yox, inanmıram ki, uşaqların ağlına gələr arabanı çevirmək, yaxud otu toplayıb bir yerə yığmaq... Qardaşımın sağlamlığında problem var, əvvəlki kimi çölə-bayıra çıxmır. Amma ürəyimə damdı ki, palazı aparmağa özü gəlib...Qardaşımın  gəlininə zəng etdim.

-Yadındadırmı, demişdim ki, o balaca palazı  çölə qoymuşam. Kim gəlib apardı onu? Murad gəlmişdi, yoxsa Mədinə?

–Heç biri...Dayı ( qaynatasına- qardaşıma dayı deyir) dedi özüm velosipedlə gedib gətirərəm. Nə olub ki? Niyə soruşursan?

Kövrəldim..Ona heç nə demədim..

Öz-özümə bircə söz pıçıldadım: Doğmalıq...

30 iyun, 2026-cı il....11: 50

Həmçinin oxuyun

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

Hakim Mirlətif Seyidovdan şikayət var... 

“Çox gözəl oyunçudur, başqa qüvvələrə güvənir ” — Ayaz Salayevlə Kinematoqrafçılar İttifaqı ətrafında MÜSAHİBƏ   

Buqələmun  - Şahin Qurbanovu da Vilyam Hacıyevin taleyi gözləyir?