Sabir Rüstəmxanlı: “Soydaşlarımız doğma Vətəndən uzaq düşməməlidir”

Müharibə dövründə fəaliyyətimizdə fasilə yaransa da Dünya Azərbaycanlıları konqresinin səfərləri, bir-birindən əhəmiyyətli görüşlərimiz çox geniş bir coğrafiyanı əhatə etmişdir. 

 “Azərbaycan adından” adlı kitabımın böyük bir hissəsi həmin səfərlərə və görüşlərimizə həsr olunub:

“….ABŞ, Kanada, Belçika, Niderland, Almaniya, İsveç, Avstriya, Türkiyə... indi də, Avstraliya... yəni dünyanın dörd qitəsi. Turist təşkilatlarının həsəd aparacağı bir coğrafi genişlikdir. Lakin DAK bir turist şirkəti deyil və biz bu səfərlərə xoşbəxtlikdən, əhli-keflilikdən getmirik. Əksinə, belə uzun və çətin yollar, bu qədər uzaq nöqtələrdə görüşlər xalqımızın taleyinin və üzləşdiyi faciələrin daha bir göstəricisidir.

Bu səfərlərdə həmin ölkələrin diplomatları, məclis üzvləri, dövlət xadimləriylə yanaşı, minlərlə soydaşımızla görüşürük. Hər birinin həyatı Azərbaycan xalqının taleyinin, yaşantılarının, tarixinin bir parçasıdır. Az bir qismi sənətinin, peşəsinin tələbi və istedadını daha geniş miqyaslarda tanıtmaq kimi təbii və gözəl bir istəklə gedibsə, böyük əksəriyyətinin mühacirliyi bir tikə çörək dərdindən, öz ləyaqətini qorumaq istəyindən doğur; bölünmüş, torpaqlarından qovulmuş, yurdu işğal olunmuş bir xalqın faciələrindən irəli gəlir. Azərbaycan miqrantlarının taleyi dəhşətli bir güzgüdür, ora baxandan sonra insan nə edəcəyini və evində necə rahat oturacağını bilmir. Çünki bu insanlar öz torpaqlarında rahat yaşaya, öz güc və qabilliyətlərini üzə çıxarmaq, yurdlarına xidmət etmək, bacarığını vətəninin inkişafına sərf eləmək imkanı əldə etsəydilər, hər bir insanın təbii haqqı olan yaşayış minimumuna qovuşsaydılar, öz ocaqlarını tərk etmək, payız yarpaqlarına, köçəri quşlara, qaçqına, köçkünə, miqranta, yada, gəlməyə çevrilməzdilər.

İnsan güclüdür. Xüsusən, türk insanı hər yerə uyğunlaşmağı, dil tapmağı, çörəyini daşdan çıxartmağı, əziyyəti də toy-bayrama çevirməyi bacarır. Min zillətlə ayaqüstə dayanandan sonra Vətənə qayıdanda çoxları onlara həsədlə baxır. Bəzən vaxtilə üz göstərməmiş rəsmi dairələr də köməklərinə, Vətənlə bağlanmalarına ehtiyac duyurlar. Lakin onların xaricdə söz sahibi, çörək, ev-eşik, hörmət yiyəsi olana qədər nələrdən keçdiklərini bilmir və düşünmürlər. Həm də, həyat təkcə qarnını doyurmaqdan və başını bir damın altına soxmaqdan ibarət deyil. Bəs yurd xiffəti, bəs illər uzunu ayrı düşdüyün yaxınlar, ata, ana, dost-qardaş?! Ürəyini sızıldadan el-oba nəfəsi, içmək istədiyin sular, keçmək istədiyin yollar, ətrini udmaq istədiyin çöl-çəmən?! Axı Vətən bütün vətəndaşlara məxsusdur və onun təbii, mənəvi, tarixi “əmlak”ı hamıya, o cümlədən, mühacirlərə də aiddir. Onlar yurd dışında yaşasalar da, yurdları qalıb. Talesizlikdən və bəzən də vəzifə sahiblərinin günahları səbəbindən özgə qapılara düşən hər bir vətəndaşın ümumi Vətən əmlakına haqqı çatır.

Minlərlə, milyonlarla tale əsərləri vərəq-vərəq, parça-parça olub səpələnib dünya yollarına. Biz də bu yolları tutub gedirik. Hər bir dərnəyə, hər bir Azərbaycan, türk icmasına, birliyinə baş vurmağı arzulayırıq. Amma buna ömür yetməz. Di gəl ki, təkcə dərnək və diaspor təşkilatlarına yox, uzaq Şimalda, Yeni Zelandiyada, Alyaskada və ya Antarktidanın buzlu sahillərində yaşamasından asılı olmayaraq, özünə sığınacaq tapıb yuva qurmuş tək-tək insanlarımızın da Vətənlə bağları qorunmalı, onlar da axtarılmalı, halları soruşulmalı, doğma dildə “darıxma, biz varıq, Vətənin var!” kəlmələrini eşitməlidirlər. Onların da buna ehtiyacları və mənəvi haqqı var. Bu, tarixin onlara verdiyi ən böyük hüquqi sənəd, inkar edilə bilməyən vərəsəlikdir.

Diasporla məşğul olmağın bütün maddi, fiziki sıxıntılarını, sonda İranda yaşayan qardaşlarımızın hüquqlarını müdafiə etməyimin “cavabı” olan “ölüm fitvası” və ara verməyən televiziya təhqirlərini, əziyyət və risklərini, yol, əsəb yorğunluqlarını daha da ağırlaşdıran məhz bu dözülməz mənəvi-psixoloji yükdür. Yüzlərlə, minlərlə dərdə, taleyə qoşulmaq və onları da öz həyatının bir parçasına çevirmək mümkün olmasa, bu yoldan çəkilməlisən!

Bu cür, karvanlar daşıya bilməyən dərdləri daşımaq, hər bir vətəndaşına dərd ortağı olmaq, uçmuş körpüləri bərpa etmək məcburiyyətidir. Bu, təkcə İran-fars rejiminə və ya başqa ölkələrlə müqayisədə Azərbaycan mühacirlərinə ögey baxan (təəssüf ki, bunun bir səbəbkarı da öz davranışlarımızdır!) Qərb dünyası və Qərb siyasətinə qarşı mübarizə işi deyil. Bu, eyni zamanda, öz müstəqil dövlətimizdə də diaspor təşkilatlarına siyasi mülahizələrlə yanaşan, qürbətdə yaşayanları da “bizimki-özgəninki” prinsipləri ilə bölməyə çalışanlara qarşı, Vətəninə gələnləri bağrına basmaqdansa, qapıdan başlayaraq vağzal əməkdaşlarının, gömrükçülərin, taksi sürücülərinin, hotel xidmətçilərinin, restoran qarsonlarının, pasport və miqrasiya xidməti işçilərinin aldatmaq cəhdinə, mədəni səviyyənin aşağılığından və vicdansızlıqdan doğan inkaredilməz kobudluq və cahilliklərinə qarşı, bir sözlə, bir sürü pul hərisi, qanmaz, ələ baxan, düşkün, dilənçi, tərbiyəsiz adamın yurdumuza ayaq basan hər kəsin yanında millətimizi biabır etməsinə qarşı mübarizədir. Soydaşlarımızı Vətəndə təhsil və iş qurmaq haqqından məhrum edənlərlə, yurdunda üzünə gülə-gülə anadan əmdiyi südü burnundan tökənlərlə, soyub yenidən lat-lüt geri döndərənlərlə mübarizə daha çətindir. 

Sabir Rüstəmxanlı

VHP sədri, sabiq millət vəkili, Xalq şairi

Həmçinin oxuyun

SEVGİ VƏ HƏYATIN MÜQƏDDƏSLİYİ  

Məcburi Sevginin Qurbanları…

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...