BİR ŞEİRİN TARİXÇƏSİ...

Rəhmətlik Allahverdi Müəllim olduqca dərin bir insan idi. Şairilyi, şeirləri şəxsiyyətinə ayna tuturdu, göründüyü kimi olan olduğu kim görsənən birisiydi. Onu tanıyanların yaddaşında elə bu cür də qaldı... Xatirəvi yaddaşımın ən gözəl səhifələrindəndir Allahverdi Müəllim və ailəsiylə qohumluq və tanışlığım sayəsində (Afət bibim bu evin gəlinidir) aşağıdakı şeirin necə yaranmasını mənə də özü danışmışdı. Rəhmətlik özü belə nəql edərdi ki,bir gün tələsik addımlarla üzü dikişə doğru yürürkən yamanca təngidim və hiss etdim ki ürəyim sözümə baxmır.Və həmin gün bu şeri yazdım Ürəyimə..

ÜRƏYİMƏ...

Gəl, soruşma hara getdi cavanlıq,

Cavanlığı illər etdi yavanlıq.

Hərdən susub köksüm altda bir anlıq

Salma, ürək, bir azca da səbr elə.

Günahkaram, az qeydinə qalmışam,

Yaman səni bərkə-boşa salmışam.

Təzə-təzə qədirbilən olmuşam,

Qalmayacaq ömür belə, gün belə,

Dərdin alım, bir azca da səbr elə.

Hazırlaşma qış gəlməmiş solmağa,

Nə var düşüb yarı yolda qalmağa?

Bu dünyadan sevinc payı almağa

İmkanımız, gümanımız var hələ,

Dərdin alım, bir azca da səbr elə.

Üşüsəm də gözlərdəki soyuqdan,

Sən bezməsən, mən düşmərəm ayaqdan.

Bir gül baxır yollarıma bayaqdan,

Deyilməmiş sözüm qalıb o gülə,

Dərdin alım, bir azca da səbr elə.

Razı olma yarı yolda çaşım mən,

İkimizik yoxuşlarda: yaşım, mən.

Tut əlimdən, bu dağı da aşım mən,

Görürsənmi, lap az qalıb mənzilə,

Dərdin alım, bir azca da səbr elə.

Hansı dəymiş şirin olub kalımca,

Kimin halı pərişandır halımca?

Qorxuram ki, danışalar dalımca

Borclu qalsam bu torpağa, bu elə,

Dərdin alım, bir azca da səbr elə.

Bu şeiri illər sonra yenidən oxuyanda adam yalnız qocalan bir insanın ürəyi ilə söhbətini eşitmir. Burada ömrünü yaşamış, yol gəlmiş, artıq həyatın son mənzilini uzaqdan görən bir insanın hələ də həyata borclu qalmaq qorxusu var.

“Borclu qalsam bu torpağa, bu elə” misrası xüsusilə ağırdır.

Çünki şairin ürəyi yalnız öz həyatı üçün döyünmür. O, torpağa, elə, insanlara, deyilməmiş sözlərə borclu qalmaq istəmir.

Şeirin başqa bir gözəl tərəfi də budur ki, ölüm haqqında danışarkən ölümün özünü mərkəzə gətirmir. Əksinə, həyatın tərəfini tutur:

“Bu dünyadan sevinc payı almağa

İmkanımız, gümanımız var hələ...”

Həmçinin oxuyun

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

Hakim Mirlətif Seyidovdan şikayət var... 

“Çox gözəl oyunçudur, başqa qüvvələrə güvənir ” — Ayaz Salayevlə Kinematoqrafçılar İttifaqı ətrafında MÜSAHİBƏ   

Bu “hələ” sözünün içində bütöv bir ömür var.

Şair ürəyindən möcüzə istəmir. Ondan sadəcə bir az səbir istəyir. Çünki hələ deyilməmiş sözləri, görülməmiş yolları, qarşıda dayanmış bir gülü var.

“Görürsənmi, lap az qalıb mənzilə” deyərkən isə mənzil həm həyat yolunun sonu, həm də insanın çatmaq istədiyi mənəvi dayanacaq kimi səslənir.

Allahverdi Tağızadə 1932-ci ildə Culda rayonunun Yaycı kəndində doğulub. Bədii yaradıcılığa tələbəlik illərindən başlayıb və ilk şeiri “Tarlada” 1955-ci ildə “Azərbaycan gəncləri” qəzetində dərc olunub. Sonralar şeirləri “Şərq qapısı” qəzetində çap edilib. O, həmçinin poetik tərcümələrlə məşğul olub və uzun illər Azərbaycan Dövlət Xarici Dillər İnstitutunda çalışıb. 1977-ci ildə Azərbaycan Ali və Orta İxtisas Təhsili Nazirliyinin kollegiyasının Fəxri Tərifnaməsinə layiq görülüb.

“Sənin əllərin”, “Mənim narahatlığım”, “Gözəlliyin sorağında”, “Görüş”, “Ömürdən nişanə”, “O tayda bir çinar” kimi kitabları onun yaradıcılıq yolunun ayrı-ayrı mərhələlərini yaşadır.

Allahverdi müəllim 8 mart 2000-ci ildə dünyasını dəyişdi.

Amma şairlərin qəribə bir üstünlüyü var: onlar gedəndən sonra da danışmağa davam edirlər.

Bəzən bir kitabın səhifəsindən, bəzən illər əvvəl yazılmış bir misradan, bəzən də “Ürəyimə” kimi bir şeirin sakit, kövrək səsindən.

Və insan həmin səsi eşidəndə anlayır ki, şeir bəzən insanın özündən sonra qoyduğu ən səmimi etirafdır.

Allahverdi müəllimin ürəyə dediyi:

“Dərdin alım, bir azca da səbr elə...”

— əslində hamımıza deyilmiş bir sözdür.

Çünki hamımızın yarı yolda qalan yolları, deyilməmiş sözləri, çatmaq istədiyi mənzilləri var.

Tanrı Dəyərli Şairimizin ruhunu şad, məkanını cənnət etsin!

Məhəmməd İsrafiloğlu. 

Almaniya.