Başqasının uğuru niyə bizi narahat edir? 

Bəzən bir insanın uğur qazandığını eşidəndə sevincimizdən əvvəl içimizdə qəribə bir sükut yaranır. “Nə yaxşı, halal olsun” deyirik, amma həmin sözlərin arxasında başqa bir fikir də gizlənir: “Niyə o, mən yox?” Əslində insanı narahat edən çox vaxt başqasının qazandığı deyil, həmin uğurun onun öz həyatındakı çatışmazlıqları xatırlatmasıdır.

İnsan özünü başqası ilə müqayisə etməyə başlayanda uğurun mənası da dəyişir. Əvvəllər məqsədinə çatmaq kifayət edirdisə, indi başqasının harada dayandığı əsas ölçüyə çevrilir. Dostunun evi böyüyür, tanışının işi yaxşı gedir, həmyaşıdının kitabı çap olunur, bir başqası xaricdə təhsil alır. Hər yeni xəbər insana öz həyatını yenidən hesablamaq üçün səbəb verir. Beləcə, başqasının uğuru onun sevincinə yox, özünə verdiyi hesabatın nəticəsinə çevrilir.

Ən qəribəsi də budur ki, biz çox vaxt başqasının nəticəsini görürük, amma onun həmin nəticəyə qədər keçdiyi yolu görmürük. Bir insanın rahat həyatını görürük, amma illərlə çəkdiyi əziyyəti bilmirik. Onun qazandığı uğuru görürük, amma neçə dəfə uğursuz olduğunu, neçə qapının üzünə bağlandığını, neçə gecə narahat yatdığını bilmirik. Buna görə də öz həyatımızın pərdəarxasını başqasının vitrini ilə müqayisə etmək ən ədalətsiz müqayisədir.

Başqasının uğuruna sevinə bilmək isə sadəcə tərbiyə məsələsi deyil. Bu, insanın öz içində rahat olması ilə bağlıdır. Öz yolunu anlayan adam başqasının yoluna düşmən kimi baxmır. Çünki bilir ki, birinin irəli getməsi onun yerində geri qalması demək deyil. Dünyada uğurun yalnız bir nəfərlik yeri yoxdur. Bir insanın yüksəlməsi digərinin mütləq enməsi ilə nəticələnmir.

Bəzən də biz başqasının uğurunu kiçiltməklə özümüzü təsəlli edirik. “Onun bəxti gətirdi”, “filankəsin köməyi oldu”, “əslində o qədər də bacarıqlı deyil” kimi cümlələr bunun ən sadə nümunəsidir. İnsan qarşısındakının zəhmətini qəbul etmək istəməyəndə onun nəticəsinə başqa izah tapır. Çünki uğurun haqqını vermək bəzən özümüzə də bir sual verməyi tələb edir: “Bəs mən nə etdim?”

Halbuki başqasının uğurundan öyrənmək mümkündür. Onun nəyi düzgün etdiyinə baxmaq, öz çatışmazlığımızı görmək, lazım gəlsə, yolumuzu dəyişmək olar. Belə baxanda başqasının uğuru təhlükə deyil, məlumatdır. Bizə göstərir ki, müəyyən bir nəticəyə çatmaq mümkündür və bunun üçün hansı yollar keçilib.

İnsan üçün ən çətin mərhələlərdən biri başqasının uğurunu öz məğlubiyyəti hesab etməməyi öyrənməkdir. Çünki həyat yarış meydanı deyil ki, biri qalib gələndə hamı uduzsun. Hər kəsin vaxtı, yolu, imkanı və taleyi başqadır. Bəzən bir insan iyirmi yaşında tapdığını başqası qırx yaşında tapır. Əsas məsələ kimin əvvəl çatması yox, insanın öz yolunda hara getdiyini bilməsidir.

Həmçinin oxuyun

SEVGİ VƏ HƏYATIN MÜQƏDDƏSLİYİ  

Məcburi Sevginin Qurbanları…

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

Başqasının uğuruna ürəkdən sevinə bildiyimiz gün əslində onunla bağlı yox, özümüzlə bağlı mühüm bir mərhələni keçmiş oluruq. Çünki o gün anlayırıq ki, başqasının işığı bizim qaranlığımızı artırmır.

İnsanın böyüklüyü yalnız özü yüksələndə deyil, başqasının yüksəlişinə baxanda da üzündə təbəssüm saxlaya bilməsində görünür.

Şəmsi Qoca