Atasının həsrət qaldığı Saraldan Zəngilan Zəfərinə – general-leytenant Babək Ələkbərovun Vətən yolu 

 Bəzən bir insanın həyatına baxanda yalnız onun öz ömrünü görmürsən. O ömrün arxasında bir ailənin taleyi, bir yurdun həsrəti, bir nəslin yaddaşı və illərlə ürəkdə daşınan bir qayıdış arzusu görünür. General-leytenant, Vətən Müharibəsi Qəhrəmanı Babək Mürsəl oğlu Ələkbərovun həyat yolu da belə bir yaddaşın içindən keçir. Onun hekayəsinin başlanğıcında Abşeronun Ceyranbatanda deyil, atasının doğulduğu Qərbi Azərbaycanın Saral kəndi, anasının doğma yurdu Molla Eyyublu dayanır. Bir gün həmin ailənin yaddaşında yaşatdığı yurd həsrəti başqa bir Azərbaycan torpağının azadlığı uğrunda döyüşən oğulun taleyinə çevriləcəkdi.

Babək Ələkbərov 1987-ci il dekabrın 24-də Abşeron rayonunda dünyaya gəlib. O, doğulduğu torpağın havasını, suyunu, küçələrini uşaqlıqdan tanıyıb. Amma ailəsinin yaddaşında başqa bir coğrafiya da yaşayırdı. Atası Mürsəl Ələkbərov Hamamlı rayonunun Saral kəndindən, anası isə Kalinino rayonunun Molla Eyyublu kəndindən idi. Babək özü sonralar verdiyi müsahibələrdə valideynlərinin doğma yurdlarından didərgin salınması, ailədə bu barədə danışılan söhbətlər və uşaqlıqdan onun yaddaşında formalaşan yurd həsrəti haqqında danışıb. Beləliklə, o, doğulmadığı iki kəndi də öz taleyinin bir parçası kimi tanıyıb. Çünki insanın yurdu yalnız doğulduğu yer deyil; bəzən ata sözü ilə, ana xatirəsi ilə, ailənin çəkdiyi həsrətlə insanın ruhuna köçür.

Saral və Molla Eyyublu onun uşaqlığının coğrafiyası deyildi, amma yaddaşının coğrafiyası idi. O kəndlərin küçələrində gəzməmişdi, bulaqlarından su içməmişdi, məktəblərinə getməmişdi. Lakin ailədə danışılan hər söhbət həmin kəndləri onun üçün görünməz, amma canlı bir məkana çevirirdi. Uşaq vaxtı böyüklərin danışdığı yurd söhbətləri bəzən insanın gələcək taleyinə özündən xəbərsiz toxunur. Babək Ələkbərovun həyatına baxanda da belə bir mənəvi bağ hiss olunur: o, ata-baba yurdunun ağrısını miras alan nəslin övladı kimi böyüdü və illər sonra Azərbaycanın işğal altında olan başqa torpaqlarının azadlığı uğrunda döyüşdü.

Bəlkə də hərbçi olmaq qərarının arxasında bu yaddaşın da öz payı vardı. 2003–2006-cı illərdə Cəmşid Naxçıvanski adına Hərbi Liseydə təhsil alan Babək Ələkbərov daha sonra Heydər Əliyev adına Azərbaycan Ali Hərbi Məktəbinin Sərhəd Qoşunları fakültəsində ali hərbi təhsil aldı və leytenant rütbəsində məzun olaraq Dövlət Sərhəd Xidmətinin Çevik Hərəkət Qüvvələrində xidmətə başladı. Hərb onun üçün sadəcə peşə deyildi; sərhəd anlayışı onun həyatında Vətən anlayışının özü ilə birləşirdi. Xidmət illərində göstərdiyi şücaətə görə 2016-cı ildə “İgidliyə görə” medalı ilə təltif edildi və onun qarşısında daha böyük sınaqların yolu açıldı.

Sonra 2020-ci ilin sentyabrı gəldi. 27 sentyabrda başlayan Vətən müharibəsi Azərbaycanın taleyində yeni səhifə açanda Babək Ələkbərov da sərhədçi zabit kimi ən ağır döyüş istiqamətlərindən birində yer aldı. Arazboyu əməliyyatlarda onun rəhbərlik etdiyi bölmələr Füzuli, Cəbrayıl və Zəngilan istiqamətində irəliləyərək qarşıya qoyulan döyüş tapşırıqlarını yerinə yetirdi. Həmin döyüşlərdə Azərbaycan sərhədçilərinin sürətli və cəsarətli hərəkəti mühüm rol oynadı. Babək Ələkbərov sonralar həmin əməliyyatları xatırlayarkən Zəngilanın azad edilməsi zamanı həyata keçirilən ildırımsürətli hücumdan danışırdı.

Və sonra tarixə çevrilən o an gəldi: Zəngilan azad edildi, Xudafərin körpüsü düşmən işğalından qurtarıldı. Azərbaycanın üçrəngli bayrağının Xudafərində dalğalanması Qarabağ müharibəsinin ən təsirli görüntülərindən birinə çevrildi. Həmin tarixi xəbəri Ali Baş Komandana məruzə edən hərbçilərdən biri də Babək Ələkbərov idi. Bu məqam onun həyat hekayəsinə tamam başqa məna verir. Çünki onun ata yurdu Saralın həsrəti ilə böyüyən ailə yaddaşı bu dəfə Zəngilanın azadlığı ilə bağlı tarixi xəbərin içində görünürdü. Bir tərəfdə illər əvvəl itirilmiş yurdun ağrısı, o biri tərəfdə Azərbaycan əsgərinin azad etdiyi torpağın sevinci dayanırdı.

Tarixin qəribə bir yaddaşı var: bəzən bir yurdun itkisi başqa bir yurdun azadlığına gedən yolun mənəvi yükünü artırır. Babək Ələkbərov Saralı geri qaytaran hərbi əməliyyatın iştirakçısı deyildi; bunu onun şəxsi taleyinin üzərinə qoymaq doğru olmaz. Amma o, ailəsinin itirdiyi yurdun ağrısını daşıyan bir nəslin övladı kimi Zəngilanın azad edilməsində iştirak etdi. Bu iki hadisəni bir-birinə bağlayan isə siyasi şüar deyil, insan yaddaşıdır. Ata həsrəti ilə böyüyən oğulun başqa bir Azərbaycan torpağının azadlığı uğrunda döyüşməsi həmin yaddaşın təsirli ifadələrindən biridir.

Müharibə isə insanın bütün görünən adlarını arxa plana keçirir. Orada rütbə, vəzifə, titul deyil, məsuliyyət danışır. Döyüşçünün qarşısında yalnız verilən tapşırıq və arxasında qoruduğu Vətən dayanır. Babək Ələkbərov da döyüşlər zamanı yaralanmasına baxmayaraq mübarizəni davam etdirib. Onun döyüş yolu haqqında yayılan məlumatlarda yaralandıqdan sonra da 15 gün döyüşdüyü qeyd olunur. Bu, müharibənin qəhrəmanlıq haqqında yazılan cümlələrdən deyil, yaşanan ağrıdan ibarət olduğunu göstərən faktlardan biridir.

Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün bərpasında göstərdiyi xüsusi xidmətlərə, işğal olunmuş ərazilərin azad edilməsi zamanı döyüş tapşırıqlarını yerinə yetirərkən göstərdiyi qəhrəmanlığa və hərbi qulluq vəzifəsini yerinə yetirərkən nümayiş etdirdiyi igidliyə görə Babək Ələkbərova Prezidentin 9 dekabr 2020-ci il tarixli sərəncamı ilə “Vətən Müharibəsi Qəhrəmanı” adı verildi. Bu ad onun hərbi xidmət yolunun ən yüksək qiymətləndirilmələrindən biri oldu.

Amma Babək Ələkbərovun həyat hekayəsində bir məqam var ki, onu sırf hərbi bioqrafiyadan ayırır. Bu, onun Qərbi Azərbaycanla bağlı ailə yaddaşıdır. Çünki Qərbi Azərbaycandan didərgin salınmış ailələrin övladlarının hamısı ata-baba torpaqlarını görməyib. Onların bir çoxu həmin kəndləri yalnız ailə söhbətlərindən, yaşlıların xatirələrindən və evdə qorunan adlardan tanıyıb. Bu baxımdan Saral və Molla Eyyublu Babək Ələkbərovun həyatında sadəcə iki kənd adı deyil. Onlar bir nəslin yaddaşının iki ünvanıdır.

İnsan bəzən doğulduğu şəhərin deyil, heç vaxt görmədiyi kəndin həsrətini də daşıya bilir. Çünki yurd anlayışı yalnız coğrafiya ilə ölçülmür. Yurd həm də insanın kimdən gəldiyini, hansı yaddaşın içində böyüdüyünü müəyyənləşdirir. Babək Ələkbərovun uşaqlıq dünyasında Ceyranbatan vardı, amma ailəsinin yaddaşında Saral və Molla Eyyublu yaşayırdı. Sonralar onun həyatında Zəngilan və Xudafərin də həmin yaddaş xəritəsinə daxil oldu.

2023-cü ilin iyulunda Babək Ələkbərov Dövlət Sərhəd Xidmətinin Çevik Hərəkət Qüvvələrinin komandanı təyin edildi. Həmin ilin avqustunda isə Prezidentin sərəncamı ilə ona general-mayor ali hərbi rütbəsi verildi. Beləliklə, Ceyranbatanda dünyaya gələn, ailəsinin Qərbi Azərbaycan həsrəti ilə böyüyən, sərhədçi zabit kimi xidmətə başlayan və Zəngilan döyüşlərində qəhrəmanlıq göstərən bir gəncin yolu general-mayor rütbəsinə qədər gəlib çatdı.

Həmçinin oxuyun

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

Hakim Mirlətif Seyidovdan şikayət var... 

“Çox gözəl oyunçudur, başqa qüvvələrə güvənir ” — Ayaz Salayevlə Kinematoqrafçılar İttifaqı ətrafında MÜSAHİBƏ   

Lakin bu gün həmin yolun üzərinə daha bir böyük mərhələ əlavə olunub. Prezident İlham Əliyevin 17 avqust 2026-cı il tarixli sərəncamı ilə general-mayor Babək Mürsəl oğlu Ələkbərova “general-leytenant” ali hərbi rütbəsi verilib.

Bu sərəncam Babək Ələkbərovun hərbi xidmət yolunda sadəcə yeni rütbə deyil, uzun illərin əməyinə verilən növbəti dövlət qiymətidir. Amma rütbələr dəyişir, ulduzların sayı artır, vəzifələr yüksəlir. Onun həyatının başlanğıcındakı iki kəndin adı isə dəyişmir: Saral və Molla Eyyublu. Onlar bir ailənin yaddaşında qalan yurd adlarıdır. Zəngilan və Xudafərin isə həmin yaddaşın Azərbaycan Zəfəri ilə qovuşduğu yerlərdir.

Bir vaxt ata yurdundan ayrılmağa məcbur edilən nəslin övladı bu gün Azərbaycanın general-leytenantıdır. Bu, təkcə bir hərbçinin yüksəliş yolu deyil. Bu, yaddaşın, Vətən sevgisinin və xidmətin bir insan ömründə necə bir xəttə çevrildiyinin hekayəsidir.

Saralın həsrəti bir ailənin yaddaşında qaldı. Molla Eyyublunun adı bir ananın xatirəsindən gələn yurd səsi kimi yaşadı. Ceyranbatan həmin ailənin yeni həyatının başlanğıcı oldu. Zəngilan isə Babək Ələkbərovun Vətən tarixində öz adını yazdığı məkanlardan birinə çevrildi. Xudafərin isə onun adı ilə Azərbaycan Zəfərinin yaddaşına düşdü.

Tarix bəzən insanlardan çox şey alır, amma yaddaşın qarşısında aciz qalır. Kəndlərin adı dəyişə bilər, yolların istiqaməti dəyişə bilər, nəsillər öz doğma yurdlarından uzaqlarda böyüyə bilər. Ancaq ata sözü ilə uşağın yaddaşına düşən bir kənd adı bəzən bir ömür boyu yaşayır. Saral da belə bir addır. Molla Eyyublu da. Onlar Babək Ələkbərovun həyatında sadəcə keçmişin ünvanları deyil, Vətən anlayışının yaddaşda qalan iki parçasıdır.

Bəlkə də bu hekayənin ən təsirli cümləsi elə budur: atasının həsrət qaldığı Saraldan Zəngilan Zəfərinə qədər uzanan yol bir insanın şəxsi taleyindən daha böyük məna daşıyır. Bu yol bir nəslin yurd ağrısından Vətən xidmətinə, ailə yaddaşından dövlət qarşısında məsuliyyətə, həsrətdən Zəfərə gedən yoldur.

İnsan bəzən itirdiyi yurdu öz əlləri ilə geri qaytara bilmir. Amma o yurdun adını yaşada, Vətənin bütövlüyü uğrunda döyüşə və gələcək nəsillərə daha bütöv bir Azərbaycan miras qoya bilər. Babək Ələkbərovun həyat hekayəsinə də bu baxımdan baxmaq olar.

Atasının həsrət qaldığı Saraldan Zəngilan Zəfərinə gələn yolun sonunda general-leytenant rütbəsi dayanır. Amma bu yolun başlanğıcında bir rütbə yox, bir yurd adı vardı: Saral.

Bu şərəfli yolun sahibi, həmyerlimiz general-leytenant Babək Mürsəl oğlu Ələkbərovu yüksək hərbi rütbə münasibətilə ürəkdən təbrik edir, ona Vətən qarşısında məsuliyyətli xidmətində yeni uğurlar, möhkəm cansağlığı, ailə səadəti və uzun ömür arzulayırıq. Qoy çiyinlərindəki general-leytenant ulduzları doğma Azərbaycanın ərazi bütövlüyü və təhlükəsizliyi naminə şərəfli xidmətlərinin daha bir rəmzi olsun. Saralın yurd həsrətindən Zəngilanın Zəfərinə uzanan bu yol bundan sonra da şərəf və qürurla davam etsin!

Şəmsi Qoca