Sükutda Gizlənən Həqiqət

Sükutda Gizlənən Həqiqət

Bəzən insanın söyləmədiyi sözlər söylədiklərindən daha güclü olur. Bəzən bir baxış illərlə yığılıb qalan sözlərin yerinə danışır. Bəzən isə insan susur ki, qarşısındakının öz həqiqəti ilə üz-üzə qalmasına imkan versin. Mən bunu həyatımda dəfələrlə görmüşdüm. Amma bir gün yaşadığım hadisə mənə sükutun nə qədər böyük bir gücə sahib olduğunu bir daha göstərdi. Hər şey illər əvvəl başlamışdı. O vaxt mən həyatın ağır sınaqlarından keçirdim. Əlimdə böyük imkanlar yox idi. Arzularım çox, imkanlarım isə az idi. Bir tikə çörəyimi alnımın təri ilə qazanır, gələcəyim üçün gecə-gündüz çalışırdım. Ətrafımda məni həvəsləndirən insanlar da vardı, mənə istehza ilə baxanlar da. Onlardan biri xüsusilə yadımdadır. Hər dəfə məni görəndə üzündə qəribə bir təbəssüm yaranardı.

— Sən bu vəziyyətlə hara gedəcəksən? — deyərdi.

Mən cavab verməzdim. Başqa vaxt isə dostlarının yanında məni kiçiltməyə çalışardı.

Bəzən insanın yoxsulluğuna gülməkdən asan heç nə yoxdur. Amma o gülüşün qarşısında dayanmaq, öz ləyaqətini qorumaq çox çətindir. Mən yenə susardım. Çünki bilirdim ki, həyatın öz cavabı var. İnsanın hər sözə cavab verməsinə ehtiyac yoxdur.

Zaman bəzən insanın yerinə danışır. Mən yoluma davam etdim.

Çalışdım.

Oxudum.

Öyrəndim.

Gecələr yuxusuz qaldım, gündüzlər yorulmaq bilmədən işlədim. Qarşıma çıxan hər çətinliyi bir pillə hesab etdim. Düşdüyüm yerdən qalxdım, yenidən başladım. Heç kimdən möcüzə gözləmədim. Öz gücümə, əməyimə və Allahın köməyinə inandım.

İllər keçdi.

Həyat yavaş-yavaş dəyişdi. Bir vaxtlar mənə yuxarıdan baxanların görə bilmədiyi bir həqiqət ortaya çıxdı: insanı onun bu günü ilə deyil, düşdüyü yerdən necə qalxması ilə qiymətləndirmək lazımdır.Mən də öz zəhmətimlə müəyyən bir məqama gəlib çatdım.

Artıq məni əvvəlki kimi görənlər azalmışdı. Ətrafımda yeni insanlar peyda olmuşdu.

Dünən salam verməyə belə tələsməyənlər bu gün görüşəndə məni qucaqlayırdılar.

Dünən adımı eşidəndə istehza ilə gülümsəyənlər bu gün məni özlərinə dost hesab edirdilər. Mən isə onların dəyişməsinə təəccüblənmirdim.Çünki insanın həqiqi siması çətin gündə görünür. Bir gün həmin adam qarşıma çıxdı.Qapı açıldı.O içəri girdi.Bir anlıq gözlərimiz toqquşdu.Tanıdım.İllər keçsə də, insan bəzi simaları unutmur.Amma bu dəfə onun baxışlarında əvvəlki təkəbbür yox idi.Başını aşağı salmışdı.Sanki deməyə sözü vardı, amma dilinə gətirə bilmirdi.Mən ona baxdım.Heç nə demədim.

O da susdu. O sükutda illərin bütün söhbəti vardı.Bir vaxtlar mənə gülən adam indi mənim qarşımdakı kresloda oturmuşdu. Həyat onu da öz imtahanından keçirmişdi.

İndi mənə ehtiyacı vardı. Mən bunu başa düşdüm. İçimdə qəribə bir hiss yarandı.

İstəsəydim, illər əvvəl mənə dediyi sözləri bir-bir üzünə qaytara bilərdim.

İstəsəydim, ona: “Yadındadır, mənə necə baxırdın?”— deyə bilərdim. Amma demədim. Çünki mənim qələbəm onun qarşısında üstünlük nümayiş etdirmək deyildi.

Mənim qələbəm özüm olaraq qalmaq idi. Ona kömək etdim. Bunu edəndə içimdə qəribə bir rahatlıq hiss etdim. Sanki illər əvvəl mənə atılan bütün ağır sözlərin yükü çiyinlərimdən düşdü. Mən ona rəhm etməklə özümü daha da ucaltdığımı hiss etdim.

O gedəndən sonra uzun müddət pəncərənin qarşısında dayandım.Tanrıya şükür etdim.

Çünki həyat mənə böyük bir dərs öyrətmişdi:İnsanı yüksəldən yalnız qazandığı məqam deyil, o məqama çatandan sonra kimə necə davrandığıdır. Mən heç vaxt insanlardan uzaqlaşmaq istəməmişdim. Sadəcə həyatımda pis niyyətli insanlara yer verməmişdim.Ürəyim hər kəs üçün açıq idi. Kimisi orada özünə yer tapdı. Kimisi isə pis niyyəti ilə həmin qapıdan içəri girə bilmədi. Mən heç kimin arxasınca danışmadım. Heç kimə nifrət etmədim. Sadəcə yolumu dəyişdim. Bəzən insan kiminsə həyatından çıxanda bunu düşmənçiliklə etmir. Sadəcə anlayır ki, bəzi yollar ayrı getməlidir.

Həmin gündən sonra sükutun mənasını daha yaxşı anladım. Sükut həmişə susmaq deyil. Bəzən sükut: “Unutmadım, amma bağışladım” deməkdir. Bəzən: “Sənə cavab verməyəcəyəm, çünki həyat özü cavabını verəcək” deməkdir. Bəzən isə: “Mən sənin kimi olmayacağam” deməkdir. İnsan danışanda sözünü idarə edə bilər. Amma susanda ürəyindəki həqiqət gözlərindən görünür.

Mən həmin gün onun gözlərinə baxanda illər əvvəlki adamı yox, həyatın qarşısında sınmış bir insanı gördüm. Və düşündüm: Bəlkə də Tanrı bizi yüksəldəndə qarşımıza vaxtilə bizi incidən insanları çıxarır ki, ürəyimizdə qürurun, yoxsa mərhəmətin qalib gəldiyini sınasın. Mən seçimimi etdim.

Susdum.

Bağışladım.

Və yoluma davam etdim.

Çünki həyat qısa idi.

İnsanın ürəyində kin saxlamaq üçün isə bu qısa ömürdə çox az vaxtı vardı. Həmin gündən sonra bir həqiqəti özüm üçün dəyişməz qayda etdim: İnsanın ən böyük qələbəsi düşmənini susdurmaq deyil, öz içindəki kini susdurmaqdır. Bəzən həqiqət sükutda gizlənir. Və onu eşitmək üçün sadəcə danışmamaq yox, ürəklə dinləmək lazımdır.

Epiloq

Həmçinin oxuyun

SEVGİ VƏ HƏYATIN MÜQƏDDƏSLİYİ  

Məcburi Sevginin Qurbanları…

MEYXANAYA “YOX!” DEMƏYİN VAXTIDIR!  

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

İllər keçdi...

Mən həmin hadisəni heç kimə danışmadım. Nə vaxtsa məni incidən adamın adını da xatırlatmadım. Çünki insanın keçmişini hər dəfə dilə gətirməsi deyil, ondan ibrət götürməsi vacibdir. Həyat mənə öyrətdi ki, bəzən susmaq ən böyük cavabdır, bağışlamaq ən böyük qələbədir, yaxşılıq isə insanın özünə qayıdan ən gözəl əmanətdir. Mən o gün bir həqiqəti anladım: İnsan yüksəldikcə başını daha çox əyməlidir. Çünki insanı ucaldan məqamı deyil, o məqamda qoruduğu vicdanıdır.

Və sükut...

Sükut mənə hər şeyi demişdi.

                                        Son