Ağrı və iradənin dialoqu. Şəmsi Qoca yazır...

Gecənin ən qatı sükutunda, saatın əqrəbləri "üç"ün üzərində donub qalanda, otağın küncündə iki kölgə üz-üzə gəldi. Biri ağır, boğucu və amansız idi – Ağrı. Digəri isə yorğun, amma gözlərində sönməz bir atəş daşıyan İradə.

Ağrı qəddar bir gülümsəmə ilə pıçıldadı:

— "Hələ də yorulmadınmı? Artıq bir il yarımdır ki, mən sənin bədənində hər hüceyrəyə bir zəncir vurmuşam. Gecələrini yuxusuzluğa, gündüzlərini isə mənə məhkum etmişəm. Niyə hələ də o qələmi əlindən yerə qoymursan? Görürsən ki, mən hər gün bir az daha böyüyürəm, sən isə hər gün bir az daha kiçilirsən."

İradə sakit, amma sarsılmaz bir səslə cavab verdi:

— "Sən mənim bədənimi zəncirləyə bilərsən, amma ruhuma toxuna bilməzsən. Sən mənim sümüklərimi sızlada bilərsən, amma misralarımın ahəngini poza bilməzsən. Sən məni yatağa məhkum etdikcə, mən dastanlarımın qəhrəmanları ilə bərabər Ağbabanın qarlı zirvələrinə qalxıram. Sən məni dar bir otağa sıxışdırdığını sanırsan, mən isə o anda bütün Qərbi Azərbaycanın sözlə xəritəsini çəkirəm. Sən var olduqca, mən daha çox yaradıram."

Ağrı bir az daha şiddətlə sarsıldı:

— "Mən sənin nəfəsini daraldıram! Sənə yaşamağın yük olduğunu xatırladıram. Bu qədər yazıya, bu qədər zəhmətə nə gərək var? Onsuz da payız yaxınlaşır, onsuz da zamanın bitir..."

İradə qələmi bir az daha bərk sıxdı:

— "Məhz o payıza görə tələsirəm! Sən mənim ömrümü qısaltmaq istədikcə, mən o ömrə bütöv bir vətənin yaddaşını sığdırıram. Sən gəlməsəydin, bəlkə də mən bu qədər dərindən yazmazdım. Sən mənə vaxtın nə qədər qızıl olduğunu öyrətdin. Sənin hər sancın mənim üçün bir təkan oldu. Mən Tanrıdan möhlət istəmişəm, sən isə sadəcə o möhlətin içində bir sınaqsan. Mən "Qayıdış dastanı"nın son nöqtəsini qoyanda, sən artıq mənim üçün heç kim olacaqsan. Çünki əsər bitəndə mən əbədi yaşayacağam, sən isə mənim bədənimlə bərabər yox olub gedəcəksən."

Ağrı sarsıldı, sükuta qərq oldu. Çünki o anladı ki, qarşısındakı yalnız bir insan bədəni deyil, o, bir millətin yaddaşını daşıyan qocaman bir çinardır.

İradə sözünə davam etdi:

— "İndi kənara çəkil. Nəvəm Cavid oyanacaq az sonra. Mən ona o ulu yurdu qarış-qarış təsvir etməliyəm. Mənim sevgim sənin ağrından ucadır. Mən yazdıqca sən kiçilirsən, mən yaratdıqca sən məğlub olursan."

Səhərin ilk şəfəqləri pəncərədən süzüləndə Ağrı küncünə çəkildi, İradə isə kağızın üzərində yeni bir kəndin, yeni bir taleyin dastanını yazmağa başladı.

Həmçinin oxuyun

Şahin Qurbanovdan xəbər var...  

Hakim Mirlətif Seyidovdan şikayət var... 

“Çox gözəl oyunçudur, başqa qüvvələrə güvənir ” — Ayaz Salayevlə Kinematoqrafçılar İttifaqı ətrafında MÜSAHİBƏ   

Buqələmun  - Şahin Qurbanovu da Vilyam Hacıyevin taleyi gözləyir?